Ernesto

Δυσαρμονία και παιδιά

Recommended Posts

 

Καλησπέρα,

 έχετε νιώσει ποτέ ότι δεν είστε κατάλληλοι γονείς; 

Ότι, ´ο,τι και να κάνετε ό,τι προσπάθειες καταβάλλετε βρίσκουν τοίχο, 

ότι θέλετε να προσφέρετε ´οτι καλύτερο μπορείτε αλλά δεν τα καταφέρνετε;

Έτσι αισθάνομαι. 

Νιώθω κουρασμένη και απογοητευμένη και ότι πρέπει να αποδεχτώ κάποιες αλήθειες της ζωής μου για να μπορέσω να πάω παρακάτω.

Με τον άντρα μου δεν τα πάμε καλά. Δεν ταιριάζουμε. Υπάρχει αποξένωση. Προσπαθούμε για το καλό των παιδιών μας να μη μαλώνουμε,

να ειμαστε ευγενικοί μεταξύ μας, να κάνουμε ό,τι καλύτερο γίνεται, αλλά δεν ταιριάζουμε.

Εγώ νιώθω απόρριψη από  τη μεριά του, νιώθω πως δε με θέλει, έχει μετανιώσει που έκανε οικογένεια, και απλά σηκώνει το σταυρό του όσο πιό υπευθυνα μπορεί. 

Η δουλειά του είναι τέτοια που λείπει απειρες ώρες από το σπίτι. Κυρίως βράδυα. Την ημέρα κοιμάται, ξυπνάει για κανά δύωρο πινει καφέ, τρώει και φεύγει. Άλλες φορές γυρνάει αργά το βράδυ, άλλες το πρωί και πάλι από την αρχή.

Κι εγώ δουλεύω λίγες ώρες τα απογεύματα. Μένουμε δίπλα στους γονείς μου για να έχουμε βοήθεια, αλλά έρχεται και μια κοπέλα όταν δουλεύω 

γιατί η γιαγιά δεν την παλεύει...

Περίγυρο έχουμε μικρό. 

Βρισκόμαστε στη χάση και στη φέξη. 

Δουλειές, υποχρεώσεις, χειμωνιάτικες ιώσεις... είναι δύσκολο να βρεθούμε.

Στεναχωρίέμαι  τόσο πολύ που δεν μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου ένα σπίτι με φίλους, κόσμο στο σπίτι, 

γονείς σε αρμονία.

Υπάρχει μια μοναξιά, μια στεναχώρια, συνεχώς βογγάμε για κουραση, για διάφορα κιμεγώ και ο αντρας μου, που στην αλήθεια γκριναίζουμε για τη ζωή που έχουμε φτιάξει.

Δεν μου αρέσει καθόλου όλο αυτο το σκηνικό.

Όλο προσπαθώ να το φτιάξω, όλο σπάω τα μούτρα μου. Οργανώνω εκδρομές με τις οικονομίες μας για να έχουν τα παιδιά παραστάσεις, αναμνήσεις, ερεθίσματα, του άντρα μου όμως δεν του αρέσουν οι εκδρομές και η φύση οπότε όλα νίωθω να ναυαγούν κατά κάποιο τρόπο.

Αυτός προτιμάει να πηγαίνουμε στην πεθερά μου στο χωριό, οπου είναι τα ξαδέρφια των παιδιών και όντως περνάνε ωραία μαζι, αλλά εγώ υποφέρω εκεί. 

Μια πεθερά σούπερ γούμαν ας πούμε , που έχει το γιο της πασά και κάτι παραπάνω, κ καραδοκεί μήπως δε φερθώ καλά στον ....κανακάρη της.

Μονίμως μου υποδυκνείει πως να του φερθώ, κι αυτός σφυρίζει αδιάφορα. 

Όσα προσπαθώ εγώ ο άντρας μου με τον τρόπο του κ ίσως ασυναίσθητα τα σαμποτάρει, κι ό,τι θέλει αυτός για μένα είναι σούπερ δυσβάσταχτα.

Και όλο αυτό επίσης σίγουρα περνάει στα παιδιά κι εγώ νιώθω ενοχες, και απελπισμένη...............

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Σύνδεση

Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα