Επιστροφή στη δουλειά

[taniak]

Γεια σας μανούλες! 

Σε λιγότερο από 2 μήνες πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά και αναγκαστικά θα αφήσω το διαμαντακι μου σε νταντά. Με έχει πιάσει τόσο άγχος πως θα τα προλαβαίνω όλα όταν τώρα που είμαι όλη μέρα σπίτι δεν προλαβαίνω. Και δεύτερον τρομερή στενοχώρια. Θα χάνω τόσες πολλές ώρες από τη ζωή του. Και σκέφτομαι ότι και το παιδάκι μου θα στενοχωριεται. 

 

Περάσατε τέτοια φάση πως το διαχειριστηκατε;

[Neverstop]

1 ώρα πρίν, taniak είπε:

Γεια σας μανούλες! 

Σε λιγότερο από 2 μήνες πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά και αναγκαστικά θα αφήσω το διαμαντακι μου σε νταντά. Με έχει πιάσει τόσο άγχος πως θα τα προλαβαίνω όλα όταν τώρα που είμαι όλη μέρα σπίτι δεν προλαβαίνω. Και δεύτερον τρομερή στενοχώρια. Θα χάνω τόσες πολλές ώρες από τη ζωή του. Και σκέφτομαι ότι και το παιδάκι μου θα στενοχωριεται. 

 

Περάσατε τέτοια φάση πως το διαχειριστηκατε;

Καλημέρα να σου ζήσει το μπουμπουκακι! Τι ηλικία έχει?Πήρες όλες τις άδειες που δικαιούσαι? Υπάρχει και η ισοχρονη και η 4μηνη γονική. Παππούδες δεν υπάρχουν για βοήθεια? βρεφονηπιακο δεν το σκέφτεσαι?

[little miracle]

2 ώρες πρίν, taniak είπε:

Γεια σας μανούλες! 

Σε λιγότερο από 2 μήνες πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά και αναγκαστικά θα αφήσω το διαμαντακι μου σε νταντά. Με έχει πιάσει τόσο άγχος πως θα τα προλαβαίνω όλα όταν τώρα που είμαι όλη μέρα σπίτι δεν προλαβαίνω. Και δεύτερον τρομερή στενοχώρια. Θα χάνω τόσες πολλές ώρες από τη ζωή του. Και σκέφτομαι ότι και το παιδάκι μου θα στενοχωριεται. 

 

Περάσατε τέτοια φάση πως το διαχειριστηκατε;

Καλημερα ! Σε νιωθω γιατι ακριβως τα ιδια σκεφτομουν κι εγω οταν αφησα το 1ο μου παιδακι σε νταντα. και μαλιστα τοτε η αδεια ηταν ακομα λιγοτερη, δηλαδη ηταν 9μηνων οταν επεστρεψα. ☹️

ειχα μια πολυ απαιτητικη δουλεια, γυρνουσα σπιτι το νωριτερο 6-6μιση, με πολυ καλες απολαβες και πολλα μπενεφιτς, αλλα πολυ δυσκολη, απαιτητικη, ανταγωνιστικη και σε ενα τοξικο εταιρικο περιβαλλον (ημουν συνολικα 12χρονια εκει). το θετικο ηταν οτι ειχα την οικονομικη δυνατοτητα να εχω μια πολυ καλη νταντα, αλλα οι τυψεις κι οι ενοχες δεν ελεγαν να φυγουν.

καθε γυναικα και μητερα ειναι καλο να κανει οπως η ιδια αισθανεται καλυτερα σε συνεννοηση και στηριξη με τον συντροφο της. εγω αντεξα εκει τρια χρονια ακομα, αλλα εβλεπα οτι πραγματικα ξεπερασα τα προσωπικα μου ορια. δηλαδη αυτα που εχανα (στιγμες με  το παιδι μου, ηρεμια, χαλαροτητα, στιγμες για μενα/χομπι/αθληση και προσωπικο χρονο…γιατι οταν γυρνας 7, οπως και να το κανεις, καθεσαι με το παιδι σου, δεν ειχα εννοια να τρεξω στο γυμναστηριο) ολα αυτα που εχανα λοιπον δεν μπορουσαν να αντισταθμιστουν απ τις απολαβες, οσο καλες κι αν ηταν.

ειχα αυναδελφους πχ που σκεφτονταν εντελως διαφορετικα. ειχαν συμφιλιωθει με την ιδεα οτι τα παιδια τους θα τα βλεπουν λιγο, θα χουν μονιμα νταντα κ μετεπειτα δασκαλα για το διαβασμα, και ενιωθαν πολυ καλα με το οτι ειχαν καλο μισθο/ακριβο αμαξι, επενδυαν σε προσωπικα εξοδα, ρουχα, μποτε κλπ, τους γεμιζε φουλ η συγκεκριμενη δουλεια κ καριερα κ το εργασιακο περιβαλλον. 

εμενα απ την αλλη δεν ηταν ετσι. προτιμουσα να εχω το 1/10 κ να μπορω να περναω χρονο με το παιδι μου, να το μεγαλωνω εγω, και σκεφτομουν πως και μελλοντικα με δραστηριοτητες και διαβασμα θα ηθελα να ειμαι εγω κοντα στο παιδι, κανενας αλλος, γιατι μην ξεχναμε οτι στα μικρα παιδακια ολες οι δραστηριοτητες ξεκινανε 4-5 μαξ.

οποτε, επειτα απο τρια χρονια που το δουλευα μεσα μου και με πολλη ψυχοθεραπεια που με βοηθησε να ξεδιαλυνω τι πραγματικα γεμιζει και γαληνευει την ψυχη μου, παραιτηθηκα, βρηκα παρτ ταιμ εργασια για να εχω ολο το χρονο να κανω με το παιδι τα παντα εγω. προσωπικα βεβαια ειχα κ την αμεριστη συμπαρασταση του συζυγου που εβλεπε ποσο βασανιζομουν απο τυψεις και που με στηριξε στο να βαλουμε πισω πολλα εξοδα μας, να αλλαξουμε σπιτι, τροπο ζωης,να ανταπεξελθουμε με ενα πολυ μικροτερο εισοδημα και αντιλαμβανοταν οτι εγω ετσι υποστηριζα με πολλους αλλους πιο ουσιαστικους τροπους την οικογενεια μας και την ισορροπια μας, τροπους που δεν αντισταθμιζονται με χρημα.

και το παιδι απ τη στιγμη που με ειχε, ηταν ενα αλλο παιδι με πολυ λιγοτερα ξεσπασματα, που σταματησε οταν με βλεπει να ειναι κολλημενο μονιμως πανω μου… γενικα ρε παιδι μου, χαιρομαστε παρεα πραγματα τοσο απλα, οπως οτι θα το παρω απ το σχολειο εγω, θα παρουμε καφε και χυμο και θα παμε μια βολτα. πραγματα που ως τοτε μου ητανε ασυλληπτα οτι θα τα απολαμβανω καθημερινα μαζι του.

καθε οικογενεια και ζευγαρι εχει διαφορετικες βασεις, αναγκες κι αξιες. καθε γυναικα το ιδιο. για μενα ολα ειναι σεβαστα, οποια επιλογη κανει η καθεμια και γεμιζει το μεσα της. εγω ειμαι υπερ να ειμαστε σε ευθυγραμμιση ψυχικων αναγκων και τροπου ζωης. ειμαι σιγουρη θα βρεις την καλυτερη λυση για σενα και την οικογενεια σου.

βλεπω εξισου πολλες γυναικες να τους αρεσει πολυ το επαγγελμα τους και να επενδυουν πολυ χρονο σε αυτο και αλλες που αποτραβιουνται απ την καριερα, ριχνουν ρυθμους. ειδικα απ τη στιγμη που ηρθα σε επαφη με σταθμο/νηπιο κτλ βλεπω και πολλες μαμαδες που δεν εργαζονται καθολου απο επιλογη. ειδικα καποιες με δυο και τρια παιδακια. γαιτι κακα τα ψεματα οταν δεν υπαρχουν πλατες γιαγιας παππου στην οικογενεια, δυστυχως δεν βγαινει….προφανως κι οικονομικα στριμωχνονται, γιατι πλεον ειναι πολυ δυσκολες οι συνθηκες διαβιωσης, αλλα μπορουν και παρεχουν πολλα αλλα στις οικογενειες τους.

θα δεις οταν επιστρεψεις, πως τελικα θα ειναι στην πραξη για σενα. μπορει να μην σου κοστισει οσο φανταζεσαι. αν οντως δεν μπορεις και τοτε να το διαχειριστεις, θα κατσεις με τον ανθρωπο σου να σκεφτειτε τι αλλη λυση θα μπορουσε να σας βοηθησει ως οικογενεια. μην προδικαζεις απο τωρα.