Μαμάδες to be Ιουνίου- Ιουλίου 2026

[Farmakotriftena]

Κορίτσια τι κάνετε;

Εξω εχει χαρα Θεού και με επηρεάζει πολυ η κλεισούρα μεσα στο σπίτι. 😮‍💨 

Αλλα οκ... Για το μωρο μου αξίζει.

Αύριο εχω εμβρυολογο (θα βγω στον έξω κόσμο) και εχω άγχος και φοβία μην κατι δεν πάει καλά. 

[Chrisma]

4 hours ago, Farmakotriftena said:

Κορίτσια τι κάνετε;

Εξω εχει χαρα Θεού και με επηρεάζει πολυ η κλεισούρα μεσα στο σπίτι. 😮‍💨 

Αλλα οκ... Για το μωρο μου αξίζει.

Αύριο εχω εμβρυολογο (θα βγω στον έξω κόσμο) και εχω άγχος και φοβία μην κατι δεν πάει καλά. 

Εγώ πιστεύω καλύτερα θα νιώσεις στον εμβρυολόγο. Ίσως βγάλεις και καλύτερη άκρη με τις μετρήσεις του. Εννοείται η βόλτα εκτός σπιτιού θα σου κάνει πολύ καλό, εστω και για γιατρο. Και γω χτες που βγήκα για γιατρό, ένιωσα πολύ καλύτερα. 

[MK2012]

4 ώρες πρίν, Farmakotriftena είπε:

Κορίτσια τι κάνετε;

Εξω εχει χαρα Θεού και με επηρεάζει πολυ η κλεισούρα μεσα στο σπίτι. 😮‍💨 

Αλλα οκ... Για το μωρο μου αξίζει.

Αύριο εχω εμβρυολογο (θα βγω στον έξω κόσμο) και εχω άγχος και φοβία μην κατι δεν πάει καλά. 

Καλησπέρα κορίτσι μου  ! Εγώ δουλεύω τηλεργασια σήμερα γιατί χθες που πήγα γραφείο κουράστηκα και είπα σήμερα να το πάω πιο χαλαρά.
Συγγνώμη που θα το πω αλλά με όλο το θάρρος, αυτό που συνεχώς έχεις αυτήν την ανησυχία πως κάτι δε πάει καλά ενώ έχεις την εμπειρία από 4 τοκετούς που όλα πήγαν καλά πρέπει προσπαθήσεις να τη μετριάσεις. Δεν είναι υγιές ούτε για εσένα ούτε για το έμβρυο.  Μήπως φταίει η κλεισούρα; Ίσως αν ασχοληθείς με τα άλλα 4 παιδάκια σου να ξεχαστείς κ να κάνεις όμορφες σκέψεις!
Εχεις σκεφτεί να κάνεις ψυχοθεραπεία; Εγω πάντως ακριβώς για αυτό το λόγο ξανά ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, γιατί κάνω όλο κακές σκέψεις αλλά δεινοπάθησα για να φτάσω ως εδώ μέσω ivf, εσύ δεν έχεις λόγο πραγματικά. 
Συγγνώμη για το θάρρος αλλά επειδή διακρίνω πως ποτέ δεν ηρεμείς , θεωρώ πως έτσι θα νιώσεις καλύτερα κ θα απολαύσεις το υπόλοιπο της εγκυμοσύνης σου. ❤️

[Farmakotriftena]

1 hour ago, MK2012 είπε:

Καλησπέρα κορίτσι μου  ! Εγώ δουλεύω τηλεργασια σήμερα γιατί χθες που πήγα γραφείο κουράστηκα και είπα σήμερα να το πάω πιο χαλαρά.
Συγγνώμη που θα το πω αλλά με όλο το θάρρος, αυτό που συνεχώς έχεις αυτήν την ανησυχία πως κάτι δε πάει καλά ενώ έχεις την εμπειρία από 4 τοκετούς που όλα πήγαν καλά πρέπει προσπαθήσεις να τη μετριάσεις. Δεν είναι υγιές ούτε για εσένα ούτε για το έμβρυο.  Μήπως φταίει η κλεισούρα; Ίσως αν ασχοληθείς με τα άλλα 4 παιδάκια σου να ξεχαστείς κ να κάνεις όμορφες σκέψεις!
Εχεις σκεφτεί να κάνεις ψυχοθεραπεία; Εγω πάντως ακριβώς για αυτό το λόγο ξανά ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, γιατί κάνω όλο κακές σκέψεις αλλά δεινοπάθησα για να φτάσω ως εδώ μέσω ivf, εσύ δεν έχεις λόγο πραγματικά. 
Συγγνώμη για το θάρρος αλλά επειδή διακρίνω πως ποτέ δεν ηρεμείς , θεωρώ πως έτσι θα νιώσεις καλύτερα κ θα απολαύσεις το υπόλοιπο της εγκυμοσύνης σου. ❤️

Σίγουρα η κλεισούρα παιζει ρολο. Κι αν δεν το ζησει καποιος, δεν μπορεί  να καταλάβει. Ειμαι ενας άνθρωπος υπερενεργητικος και παρα την κούραση  των παιδιών, κάθε πρωί ξυπνουσα οταν η υπολοιπη οικογένεια κοιμάται για να παω να τρέξω τις μισές μερες και τις αλλες μισές γυμναστήριο πρωι πρωι. Και τωρα, σε ενα κρεβατι 3 μηνες και τα πατζούρια κλειστά στο δωμάτιο μου.

Ωστοσο ειχα και δυο αποβολές πριν και η μια μάλιστα ήταν στην 14η βδομάδα, ενω ολα πήγαιναν τέλεια και δεν ειχα το παραμικρό σημάδι αποβολής. Σε παρακαλώ, μην σκεφτείς σαν τον μεσο ορο Ελληνίδας "αλλες παλεύουν για ενα παιδι κι εσυ στεναχωριέσαι ενω εχεις 4" και το λεω τελειως καλοπροαίρετα αυτο. Γιατι και οι ίδιες που το λενε αυτο οσα παιδια και να είχαν, σε καθε απώλεια θα πονούσαν το ιδιο.

Επιπλέον ειμαι πολύ υψηλού κινδύνου κύηση γιατι περα απο τον τράχηλο που προέκυψε  ξαφνικά και περα απο τις 4κτ εχω και μια ισθμοκηλη την επιδιορθωσα μεν αλλα ποτέ δεν καναμε έλεγχο για το ποσο έφτασε το μυομητριο. Τι ψυχοθεραπεία να κάνω; Εδώ δεν μπορώ να βγω απο το σπίτι καλα καλα. Ακομα και το να ασχοληθώ με τα παιδιά μου... Ουτε αυτο μπορει καποιος που δεν ειναι στη θεση μου να με καταλάβει. Τα βασικα προσφέρω στα παιδια μου εδω και 3  μηνες και το σπιτι ειναι στο έλεος τόσο καιρό. Το οτι εχω 4 γεννες και παιδιά δεν με κάνει αυτόματα άτρωτη. Και σε καθε φάση της ζωης σου, δεν ξέρεις πως θα αντιδράσεις. Οσο εισαι εξω απο το χορό, μπορείς να πεις "μα αφου αυτο... Αρα αυτο". Δεν είναι έτσι όμως, πίστεψέ με...

 

We are all walking along our own very individual and rare path φίλη μου... και νιώθουμε το βάθος του φόβου σε διαφορετικούς βαθμούς. 🙏

 

 

[MK2012]

πρίν από 4 λεπτά , Farmakotriftena είπε:

Σίγουρα η κλεισούρα παιζει ρολο. Κι αν δεν το ζησει καποιος, δεν μπορεί  να καταλάβει. Ειμαι ενας άνθρωπος υπερενεργητικος και παρα την κούραση  των παιδιών, κάθε πρωί ξυπνουσα οταν η υπολοιπη οικογένεια κοιμάται για να παω να τρέξω τις μισές μερες και τις αλλες μισές γυμναστήριο πρωι πρωι. Και τωρα, σε ενα κρεβατι 3 μηνες και τα πατζούρια κλειστά στο δωμάτιο μου.

Ωστοσο ειχα και δυο αποβολές πριν και η μια μάλιστα ήταν στην 14η βδομάδα, ενω ολα πήγαιναν τέλεια και δεν ειχα το παραμικρό σημάδι αποβολής. Σε παρακαλώ, μην σκεφτείς σαν τον μεσο ορο Ελληνίδας "αλλες παλεύουν για ενα παιδι κι εσυ στεναχωριέσαι ενω εχεις 4" και το λεω τελειως καλοπροαίρετα αυτο. Γιατι και οι ίδιες που το λενε αυτο οσα παιδια και να είχαν, σε καθε απώλεια θα πονούσαν το ιδιο.

Επιπλέον ειμαι πολύ υψηλού κινδύνου κύηση γιατι περα απο τον τράχηλο που προέκυψε  ξαφνικά και περα απο τις 4κτ εχω και μια ισθμοκηλη την επιδιορθωσα μεν αλλα ποτέ δεν καναμε έλεγχο για το ποσο έφτασε το μυομητριο. Τι ψυχοθεραπεία να κάνω; Εδώ δεν μπορώ να βγω απο το σπίτι καλα καλα. Ακομα και το να ασχοληθώ με τα παιδιά μου... Ουτε αυτο μπορει καποιος που δεν ειναι στη θεση μου να με καταλάβει. Τα βασικα προσφέρω στα παιδια μου εδω και 3  μηνες και το σπιτι ειναι στο έλεος τόσο καιρό. Το οτι εχω 4 γεννες και παιδιά δεν με κάνει αυτόματα άτρωτη. Και σε καθε φάση της ζωης σου, δεν ξέρεις πως θα αντιδράσεις. Οσο εισαι εξω απο το χορό, μπορείς να πεις "μα αφου αυτο... Αρα αυτο". Δεν είναι έτσι όμως, πίστεψέ με...

 

We are all walking along our own very individual and rare path φίλη μου... και νιώθουμε το βάθος του φόβου σε διαφορετικούς βαθμούς. 🙏

 

 

Οχι σε καμία περίπτωση δε θα σου έλεγα πως άλλες παλεύουν για ένα παιδί κ εσύ στενοχωριέσαι γιατί έχεις 4, διότι το θεωρώ άσχετη συσχέτιση. Το μόνο που θα περίμενα επειδή εχεις την εμπειρία είναι παραπάνω ψυχραιμία. Απλά προσπαθώ να σου πω πως δε χρειάζεται να προκαταβάλεις τον ευατο σου μονίμως αρνητικά. Προφανως κανείς δε μπορεί να μπει στη θέση του άλλου, εγώ το παράδειγμα που έχω στη ζωή μου και αφορά την πολυτεκνία είναι η μητέρα μου όπως σου έχω πει στο παρελθόν που έχει 4 παιδιά κ έζησε ατυχιες με δύσκολες κυήσεις κ αποβολές, αναγκαστική διακοπή κλπ  κ παράλληλα δούλευε, είχε το σπίτι , είχε τα παιδιά κλπ..Δε το έβαλε κάτω, ούτε έκανε μονίμως μαύρες σκέψεις. Αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι.

Είναι λογικό αν έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο λοιπόν λόγω της κατάκλισης να κάνεις μονίμως κακές σκέψεις αλλά στη πραγματικότητα δεν έχεις λόγο γιατί όλα βαίνουν καλώς. Οπότε μη πας στο γιατρό περιμένοντας να ακούσεις μονίμως κάτι αρνητικό γιατί και τη ψυχολογία σου χαλάς χωρίς λόγο και είσαι μονίμως στρεσάρισμενη.

Για όλα τα παραπάνω σε παροτρύνω να το συζητήσεις με ένα ψυχοθεραπευτή γιατί μπορεί κάτι να σου κάνει trigger υποσυνείδητα και να μη το έχεις καταλάβει. Εγώ για αυτό ξεκίνησα πάλι ψυχοθεραπεία, γιατί καταστροφολογω σε μόνιμη βάση επειδή όλα μου έρχονταν ανάποδα εδώ και 2 χρόνια και τώρα κάτι πάει καλά και αδυνατεί να το register ο εγκέφαλος μου.

Πάντως αν θες να κάνεις συνέδρια, υπάρχουν τρόποι γιατί κ εγώ από το σπίτι κάνω, δε πάω μέχρι εκεί. Υπάρχουν ψυχοθεραπευτές που κάνουν διαδικτυακά. 

[Chrisma]

 

40 minutes ago, Farmakotriftena said:

Σίγουρα η κλεισούρα παιζει ρολο. Κι αν δεν το ζησει καποιος, δεν μπορεί  να καταλάβει. Ειμαι ενας άνθρωπος υπερενεργητικος και παρα την κούραση  των παιδιών, κάθε πρωί ξυπνουσα οταν η υπολοιπη οικογένεια κοιμάται για να παω να τρέξω τις μισές μερες και τις αλλες μισές γυμναστήριο πρωι πρωι. Και τωρα, σε ενα κρεβατι 3 μηνες και τα πατζούρια κλειστά στο δωμάτιο μου.

Ωστοσο ειχα και δυο αποβολές πριν και η μια μάλιστα ήταν στην 14η βδομάδα, ενω ολα πήγαιναν τέλεια και δεν ειχα το παραμικρό σημάδι αποβολής. Σε παρακαλώ, μην σκεφτείς σαν τον μεσο ορο Ελληνίδας "αλλες παλεύουν για ενα παιδι κι εσυ στεναχωριέσαι ενω εχεις 4" και το λεω τελειως καλοπροαίρετα αυτο. Γιατι και οι ίδιες που το λενε αυτο οσα παιδια και να είχαν, σε καθε απώλεια θα πονούσαν το ιδιο.

Επιπλέον ειμαι πολύ υψηλού κινδύνου κύηση γιατι περα απο τον τράχηλο που προέκυψε  ξαφνικά και περα απο τις 4κτ εχω και μια ισθμοκηλη την επιδιορθωσα μεν αλλα ποτέ δεν καναμε έλεγχο για το ποσο έφτασε το μυομητριο. Τι ψυχοθεραπεία να κάνω; Εδώ δεν μπορώ να βγω απο το σπίτι καλα καλα. Ακομα και το να ασχοληθώ με τα παιδιά μου... Ουτε αυτο μπορει καποιος που δεν ειναι στη θεση μου να με καταλάβει. Τα βασικα προσφέρω στα παιδια μου εδω και 3  μηνες και το σπιτι ειναι στο έλεος τόσο καιρό. Το οτι εχω 4 γεννες και παιδιά δεν με κάνει αυτόματα άτρωτη. Και σε καθε φάση της ζωης σου, δεν ξέρεις πως θα αντιδράσεις. Οσο εισαι εξω απο το χορό, μπορείς να πεις "μα αφου αυτο... Αρα αυτο". Δεν είναι έτσι όμως, πίστεψέ με...

 

We are all walking along our own very individual and rare path φίλη μου... και νιώθουμε το βάθος του φόβου σε διαφορετικούς βαθμούς. 🙏

 

 

Πάντως ούσα κι εγώ σε παρόμοια φάση με την δική σου, θα συμφωνήσω με το παρακάτω σχόλιο 

 

2 hours ago, MK2012 said:

Καλησπέρα κορίτσι μου  ! Εγώ δουλεύω τηλεργασια σήμερα γιατί χθες που πήγα γραφείο κουράστηκα και είπα σήμερα να το πάω πιο χαλαρά.
Συγγνώμη που θα το πω αλλά με όλο το θάρρος, αυτό που συνεχώς έχεις αυτήν την ανησυχία πως κάτι δε πάει καλά ενώ έχεις την εμπειρία από 4 τοκετούς που όλα πήγαν καλά πρέπει προσπαθήσεις να τη μετριάσεις. Δεν είναι υγιές ούτε για εσένα ούτε για το έμβρυο.  Μήπως φταίει η κλεισούρα; Ίσως αν ασχοληθείς με τα άλλα 4 παιδάκια σου να ξεχαστείς κ να κάνεις όμορφες σκέψεις!
Εχεις σκεφτεί να κάνεις ψυχοθεραπεία; Εγω πάντως ακριβώς για αυτό το λόγο ξανά ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, γιατί κάνω όλο κακές σκέψεις αλλά δεινοπάθησα για να φτάσω ως εδώ μέσω ivf, εσύ δεν έχεις λόγο πραγματικά. 
Συγγνώμη για το θάρρος αλλά επειδή διακρίνω πως ποτέ δεν ηρεμείς , θεωρώ πως έτσι θα νιώσεις καλύτερα κ θα απολαύσεις το υπόλοιπο της εγκυμοσύνης σου. ❤️

περί ψυχοθεραπείας. Δεν ξέρω για ποιον λόγο, ειλικρινά, αλλά πάντα θεωρείται τεράστιο ταμπού το ζήτημα αυτό. Εγώ κάνω απ τα 22 μου λόγω δυσκολίας διαχείρισης του άγχους μου και συνεχίζω. Εάν δεν έκανα βασικά στην εγκυμοσύνη, δεν θα την πάλευα κάστανο. 🥲 Δεν είναι τέλος πάντων κάποιου είδους μομφή να πάμε σε ψυχολόγο, αυτοφροντίδα θα το έλεγα. 

Σίγουρα όλοι είμαστε διαφορετικοί και διαχειριζομαστε αλλιώς το άγχος και τον φόβο μας. Φαντάζομαι και πολλά κορίτσια απ την ομάδα που δεν το εκφράζουν το αισθάνονται. Το οτι το εκφράζεις για μένα είναι τεράστιο πλεονέκτημα, γιατί κάπως το "ξορκίζεις" και το βγάζεις απ το σύστημα σου. 

Θα έλεγα τέλος πως λόγω της εποχής που ζούμε; του περιβάλλοντος; δεν ξέρω, πάντως συχνότερα παίζουν κυησεις υψηλού κινδύνου, παρά το αντίθετο 😅 Ναι, δρούμε individually, αλλά πορευόμαστε πολλές κοινά κι ας μην είναι πάντα τόσο "προφανές". 

 

[Farmakotriftena]

πρίν από 9 λεπτά , MK2012 είπε:

Οχι σε καμία περίπτωση δε θα σου έλεγα πως άλλες παλεύουν για ένα παιδί κ εσύ στενοχωριέσαι γιατί έχεις 4, διότι το θεωρώ άσχετη συσχέτιση. Το μόνο που θα περίμενα επειδή εχεις την εμπειρία είναι παραπάνω ψυχραιμία. Απλά προσπαθώ να σου πω πως δε χρειάζεται να προκαταβάλεις τον ευατο σου μονίμως αρνητικά. Προφανως κανείς δε μπορεί να μπει στη θέση του άλλου, εγώ το παράδειγμα που έχω στη ζωή μου και αφορά την πολυτεκνία είναι η μητέρα μου όπως σου έχω πει στο παρελθόν που έχει 4 παιδιά κ έζησε ατυχιες με δύσκολες κυήσεις κ αποβολές, αναγκαστική διακοπή κλπ  κ παράλληλα δούλευε, είχε το σπίτι , είχε τα παιδιά κλπ..Δε το έβαλε κάτω, ούτε έκανε μονίμως μαύρες σκέψεις. Αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι.

Είναι λογικό αν έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο λοιπόν λόγω της κατάκλισης να κάνεις μονίμως κακές σκέψεις αλλά στη πραγματικότητα δεν έχεις λόγο γιατί όλα βαίνουν καλώς. Οπότε μη πας στο γιατρό περιμένοντας να ακούσεις μονίμως κάτι αρνητικό γιατί και τη ψυχολογία σου χαλάς χωρίς λόγο και είσαι μονίμως στρεσάρισμενη.

Για όλα τα παραπάνω σε παροτρύνω να το συζητήσεις με ένα ψυχοθεραπευτή γιατί μπορεί κάτι να σου κάνει trigger υποσυνείδητα και να μη το έχεις καταλάβει. Εγώ για αυτό ξεκίνησα πάλι ψυχοθεραπεία, γιατί καταστροφολογω σε μόνιμη βάση επειδή όλα μου έρχονταν ανάποδα εδώ και 2 χρόνια και τώρα κάτι πάει καλά και αδυνατεί να το register ο εγκέφαλος μου.

Πάντως αν θες να κάνεις συνέδρια, υπάρχουν τρόποι γιατί κ εγώ από το σπίτι κάνω, δε πάω μέχρι εκεί. Υπάρχουν ψυχοθεραπευτές που κάνουν διαδικτυακά. 

Εκανα ψυχοθεραπεία ακομα και στις αρχές της εγκυμοσύνης. Ο δικος μου όμως δεν κάνει διαδικτυακά και δεν εχει νόημα να ψάξω τωρα κάποιον. Και ο ψυχοθεραπευτής πρέπει να σου ταιριάξει.

Και μέχρι να βρεθώ στο κρεβάτι ειχα μονο το άγχος μην μου ξανα τύχη απώλεια όμως. Την σύγκριση με την μαμά σου δεν μπορώ να την καταλάβω. Ασε που δεν μπορείς να ξέρεις στην πραγματικότητα, πως ήταν σε καθε τέτοια περίοδο. Κι εμενα τα παιδια μου δεν ξερουν τους φόβους μου ούτε καν. Οπως ουτε στον άντρα μου τα λέω. Εδω τα γράφω αλλα να που φαίνομαι παράλογη τελικα.

Επιπλέον οταν ακους το γιατρό να σου λεει μπορει να γεννήσεις το βραδυ μπορει και σε 3-4βδ και το παραμικρό που θα νιώσεις πρώτα τρέχεις κλινική και μετα παίρνεις εμένα τηλ γιατι το μυομητριο μπορει και να ειναι 1mm χιλιοστο(!)... Με τον κίνδυνο πάντα μιας ρήξης (και το να χασω παιδι στις 30++ βδομάδες) εσύ μπορεί να ήσουν τέρας ψυχραιμίας, μπορεί και οχι όμως. Εγω δεν είμαι. Οι φόβοι μου δεν ειναι στην φαντασία μου. Είναι πραγματικοί ο γιατρός λεει και ξανα λεει για το ποσο σουπερ σουπερ high risk είμαι. Και ισα ισα ενω πολλες φορές θα έπρεπε να τον παρω τηλ από διάφορα συμπτώματα (πριν 3 ημερες για παράδειγμα την ενιωσα μια φορα στις 7πμ και μετα τιποτα μεχρι αργα το βράδυ, την άλλη φορά ένιωσα μαχαιριές στην τομή κτλ κτλ) ΔΕΝ τον παίρνω τηλ. Το κρατάω μεσα μου, με την ανασφάλεια πάντα ότι μπορεί να είμαι υπερβολική και αυτο δεν βοηθάει. Ο ιδιος μετα μου "την λέει" που δεν τον πήρα τηλέφωνο.

Αν εσύ ήξερες οτι η τομη σου μπορεί να ειναι 1χιλιοστο και απλα προσπαθεις να κερδίσεις μερες, πως θα ήσουν;

Τέλος πάντων δεν έχει νόημα. Ίσα ισα τωρα που κοντεύω, τωρα έχει γιγαντωθεί ο φόβος (λογω πραγματικού φοβου ρηξης) και τωρα είναι που δεν περνάνε οι μέρες. Απλα οταν δεν το ζεις, δεν μπορείς και να το καταλάβεις. 

[Chrisma]

15 minutes ago, Farmakotriftena said:

Εκανα ψυχοθεραπεία ακομα και στις αρχές της εγκυμοσύνης. Ο δικος μου όμως δεν κάνει διαδικτυακά και δεν εχει νόημα να ψάξω τωρα κάποιον. Και ο ψυχοθεραπευτής πρέπει να σου ταιριάξει.

Και μέχρι να βρεθώ στο κρεβάτι ειχα μονο το άγχος μην μου ξανα τύχη απώλεια όμως. Την σύγκριση με την μαμά σου δεν μπορώ να την καταλάβω. Ασε που δεν μπορείς να ξέρεις στην πραγματικότητα, πως ήταν σε καθε τέτοια περίοδο. Κι εμενα τα παιδια μου δεν ξερουν τους φόβους μου ούτε καν. Οπως ουτε στον άντρα μου τα λέω. Εδω τα γράφω αλλα να που φαίνομαι παράλογη τελικα.

Επιπλέον οταν ακους το γιατρό να σου λεει μπορει να γεννήσεις το βραδυ μπορει και σε 3-4βδ και το παραμικρό που θα νιώσεις πρώτα τρέχεις κλινική και μετα παίρνεις εμένα τηλ γιατι το μυομητριο μπορει και να ειναι 1mm χιλιοστο(!)... Με τον κίνδυνο πάντα μιας ρήξης (και το να χασω παιδι στις 30++ βδομάδες) εσύ μπορεί να ήσουν τέρας ψυχραιμίας, μπορεί και οχι όμως. Εγω δεν είμαι. Οι φόβοι μου δεν ειναι στην φαντασία μου. Είναι πραγματικοί ο γιατρός λεει και ξανα λεει για το ποσο σουπερ σουπερ high risk είμαι. Και ισα ισα ενω πολλες φορές θα έπρεπε να τον παρω τηλ από διάφορα συμπτώματα (πριν 3 ημερες για παράδειγμα την ενιωσα μια φορα στις 7πμ και μετα τιποτα μεχρι αργα το βράδυ, την άλλη φορά ένιωσα μαχαιριές στην τομή κτλ κτλ) ΔΕΝ τον παίρνω τηλ. Το κρατάω μεσα μου, με την ανασφάλεια πάντα ότι μπορεί να είμαι υπερβολική και αυτο δεν βοηθάει. Ο ιδιος μετα μου "την λέει" που δεν τον πήρα τηλέφωνο.

Αν εσύ ήξερες οτι η τομη σου μπορεί να ειναι 1χιλιοστο και απλα προσπαθεις να κερδίσεις μερες, πως θα ήσουν;

Τέλος πάντων δεν έχει νόημα. Ίσα ισα τωρα που κοντεύω, τωρα έχει γιγαντωθεί ο φόβος (λογω πραγματικού φοβου ρηξης) και τωρα είναι που δεν περνάνε οι μέρες. Απλα οταν δεν το ζεις, δεν μπορείς και να το καταλάβεις. 

Κανένας φόβος δεν είναι στην φαντασία μας. Πάντα προκύπτει από κάτι legit ο φόβος. 

Ούτε είσαι παράλογη, ούτε τίποτα. Απλά θεωρείς πιθανόν το να σου πει κάποιος να το δεις με ψυχοθεραπεία ότι στο λέει σαν κακό. Πολλοι άνθρωποι πέφτουν στην παγιδα. Το να δυσκολεύεσαι να διαχειριστεις μια αντικειμενικά πολύ δύσκολη κατάσταση, δεν είναι παραλογισμός. 

Παρόλα αυτά θα στο ξαναπώ γιατί κάπως νιώθω ότι το κάνεις skip, η πλειοψηφία των κυησεων έχουν διαρκείς κινδύνους. Απλά σίγουρα έχεις πέντε λόγους παραπάνω να αγχώνεσαι σε σχέση με μια μέση εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου.

[linaa]

πρίν από 27 λεπτά , Farmakotriftena είπε:

Εκανα ψυχοθεραπεία ακομα και στις αρχές της εγκυμοσύνης. Ο δικος μου όμως δεν κάνει διαδικτυακά και δεν εχει νόημα να ψάξω τωρα κάποιον. Και ο ψυχοθεραπευτής πρέπει να σου ταιριάξει.

Και μέχρι να βρεθώ στο κρεβάτι ειχα μονο το άγχος μην μου ξανα τύχη απώλεια όμως. Την σύγκριση με την μαμά σου δεν μπορώ να την καταλάβω. Ασε που δεν μπορείς να ξέρεις στην πραγματικότητα, πως ήταν σε καθε τέτοια περίοδο. Κι εμενα τα παιδια μου δεν ξερουν τους φόβους μου ούτε καν. Οπως ουτε στον άντρα μου τα λέω. Εδω τα γράφω αλλα να που φαίνομαι παράλογη τελικα.

Επιπλέον οταν ακους το γιατρό να σου λεει μπορει να γεννήσεις το βραδυ μπορει και σε 3-4βδ και το παραμικρό που θα νιώσεις πρώτα τρέχεις κλινική και μετα παίρνεις εμένα τηλ γιατι το μυομητριο μπορει και να ειναι 1mm χιλιοστο(!)... Με τον κίνδυνο πάντα μιας ρήξης (και το να χασω παιδι στις 30++ βδομάδες) εσύ μπορεί να ήσουν τέρας ψυχραιμίας, μπορεί και οχι όμως. Εγω δεν είμαι. Οι φόβοι μου δεν ειναι στην φαντασία μου. Είναι πραγματικοί ο γιατρός λεει και ξανα λεει για το ποσο σουπερ σουπερ high risk είμαι. Και ισα ισα ενω πολλες φορές θα έπρεπε να τον παρω τηλ από διάφορα συμπτώματα (πριν 3 ημερες για παράδειγμα την ενιωσα μια φορα στις 7πμ και μετα τιποτα μεχρι αργα το βράδυ, την άλλη φορά ένιωσα μαχαιριές στην τομή κτλ κτλ) ΔΕΝ τον παίρνω τηλ. Το κρατάω μεσα μου, με την ανασφάλεια πάντα ότι μπορεί να είμαι υπερβολική και αυτο δεν βοηθάει. Ο ιδιος μετα μου "την λέει" που δεν τον πήρα τηλέφωνο.

Αν εσύ ήξερες οτι η τομη σου μπορεί να ειναι 1χιλιοστο και απλα προσπαθεις να κερδίσεις μερες, πως θα ήσουν;

Τέλος πάντων δεν έχει νόημα. Ίσα ισα τωρα που κοντεύω, τωρα έχει γιγαντωθεί ο φόβος (λογω πραγματικού φοβου ρηξης) και τωρα είναι που δεν περνάνε οι μέρες. Απλα οταν δεν το ζεις, δεν μπορείς και να το καταλάβεις. 

Κορίτσι το κακο δεν είναι ότι φοβάσαι το κακο είναι ότι έχεις βάλει τον εαυτό σου σε μια επικίνδυνη περιπέτεια οικειοθελώς Κ χωρίς ώριμη σκέψη Κ χωρίς νοημα. Αυτό πρέπει να συζητήσεις με τον ψυχοθεραπευτη για την μετέπειτα πορεία . 

[MK2012]

πρίν από 48 λεπτά , Farmakotriftena είπε:

Εκανα ψυχοθεραπεία ακομα και στις αρχές της εγκυμοσύνης. Ο δικος μου όμως δεν κάνει διαδικτυακά και δεν εχει νόημα να ψάξω τωρα κάποιον. Και ο ψυχοθεραπευτής πρέπει να σου ταιριάξει.

Και μέχρι να βρεθώ στο κρεβάτι ειχα μονο το άγχος μην μου ξανα τύχη απώλεια όμως. Την σύγκριση με την μαμά σου δεν μπορώ να την καταλάβω. Ασε που δεν μπορείς να ξέρεις στην πραγματικότητα, πως ήταν σε καθε τέτοια περίοδο. Κι εμενα τα παιδια μου δεν ξερουν τους φόβους μου ούτε καν. Οπως ουτε στον άντρα μου τα λέω. Εδω τα γράφω αλλα να που φαίνομαι παράλογη τελικα.

Επιπλέον οταν ακους το γιατρό να σου λεει μπορει να γεννήσεις το βραδυ μπορει και σε 3-4βδ και το παραμικρό που θα νιώσεις πρώτα τρέχεις κλινική και μετα παίρνεις εμένα τηλ γιατι το μυομητριο μπορει και να ειναι 1mm χιλιοστο(!)... Με τον κίνδυνο πάντα μιας ρήξης (και το να χασω παιδι στις 30++ βδομάδες) εσύ μπορεί να ήσουν τέρας ψυχραιμίας, μπορεί και οχι όμως. Εγω δεν είμαι. Οι φόβοι μου δεν ειναι στην φαντασία μου. Είναι πραγματικοί ο γιατρός λεει και ξανα λεει για το ποσο σουπερ σουπερ high risk είμαι. Και ισα ισα ενω πολλες φορές θα έπρεπε να τον παρω τηλ από διάφορα συμπτώματα (πριν 3 ημερες για παράδειγμα την ενιωσα μια φορα στις 7πμ και μετα τιποτα μεχρι αργα το βράδυ, την άλλη φορά ένιωσα μαχαιριές στην τομή κτλ κτλ) ΔΕΝ τον παίρνω τηλ. Το κρατάω μεσα μου, με την ανασφάλεια πάντα ότι μπορεί να είμαι υπερβολική και αυτο δεν βοηθάει. Ο ιδιος μετα μου "την λέει" που δεν τον πήρα τηλέφωνο.

Αν εσύ ήξερες οτι η τομη σου μπορεί να ειναι 1χιλιοστο και απλα προσπαθεις να κερδίσεις μερες, πως θα ήσουν;

Τέλος πάντων δεν έχει νόημα. Ίσα ισα τωρα που κοντεύω, τωρα έχει γιγαντωθεί ο φόβος (λογω πραγματικού φοβου ρηξης) και τωρα είναι που δεν περνάνε οι μέρες. Απλα οταν δεν το ζεις, δεν μπορείς και να το καταλάβεις. 

Η σύγκριση με τη μητέρα μου είναι ο,τι πιο κοντινό έχω στη ζωή μου για να προσπαθήσω να σε καταλάβω.Προφανώς δεν μπορώ να έρθω στη θέση σου, κανείς δε μπορεί. Ολοι βιωματικά σκεφτόμαστε άλλωστε. 

Δε θα αναλύσω τη δική μου ιστορία, όσες κοπέλες μιλάμε καιρό εδώ την ξέρουν και πίστεψε με έχω κάθε λόγο να είμαι μονίμως αγχωμένη και να κάθομαι σα το άγαλμα μέχρι να γεννήσω γιατί αν δε γίνει τώρα δε θα γίνει ποτέ.
 Παρόλα αυτά δε βγαίνει έτσι ως το τέλος και παράλληλα να παραμείνω mentally stable. Το οφείλω στο παιδί που θα φέρω στον κόσμο και σε εμένα. Για αυτό συνεχίζω την «αυτοφροντίδα» με αυτογνωσία όπως είπε και η @chrisma.

Δεν είμαι γιατρός για να κρίνω αν είσαι ή όχι high risk. Για να στο λέει ο γιατρός σου προφανώς κάτι θα ξέρει παραπάνω. Παρόλα αυτα, μη πας προκατειλημμένη κάθε φορά πως θα ακούσεις κάτι κακό. Αυτο σου εξηγώ. Δε σου λέω να πετας ανέμελη χαρταετό αλλά προσπάθησε να κάνεις focus και σε θετικά πράγματα και να απολαύσεις μερικές στιγμές με τα παιδάκια σου προτού έρθει το νέο μέλος. 

[little miracle]

3 ώρες πρίν, Farmakotriftena είπε:

Εκανα ψυχοθεραπεία ακομα και στις αρχές της εγκυμοσύνης. Ο δικος μου όμως δεν κάνει διαδικτυακά και δεν εχει νόημα να ψάξω τωρα κάποιον. Και ο ψυχοθεραπευτής πρέπει να σου ταιριάξει.

Και μέχρι να βρεθώ στο κρεβάτι ειχα μονο το άγχος μην μου ξανα τύχη απώλεια όμως. Την σύγκριση με την μαμά σου δεν μπορώ να την καταλάβω. Ασε που δεν μπορείς να ξέρεις στην πραγματικότητα, πως ήταν σε καθε τέτοια περίοδο. Κι εμενα τα παιδια μου δεν ξερουν τους φόβους μου ούτε καν. Οπως ουτε στον άντρα μου τα λέω. Εδω τα γράφω αλλα να που φαίνομαι παράλογη τελικα.

Επιπλέον οταν ακους το γιατρό να σου λεει μπορει να γεννήσεις το βραδυ μπορει και σε 3-4βδ και το παραμικρό που θα νιώσεις πρώτα τρέχεις κλινική και μετα παίρνεις εμένα τηλ γιατι το μυομητριο μπορει και να ειναι 1mm χιλιοστο(!)... Με τον κίνδυνο πάντα μιας ρήξης (και το να χασω παιδι στις 30++ βδομάδες) εσύ μπορεί να ήσουν τέρας ψυχραιμίας, μπορεί και οχι όμως. Εγω δεν είμαι. Οι φόβοι μου δεν ειναι στην φαντασία μου. Είναι πραγματικοί ο γιατρός λεει και ξανα λεει για το ποσο σουπερ σουπερ high risk είμαι. Και ισα ισα ενω πολλες φορές θα έπρεπε να τον παρω τηλ από διάφορα συμπτώματα (πριν 3 ημερες για παράδειγμα την ενιωσα μια φορα στις 7πμ και μετα τιποτα μεχρι αργα το βράδυ, την άλλη φορά ένιωσα μαχαιριές στην τομή κτλ κτλ) ΔΕΝ τον παίρνω τηλ. Το κρατάω μεσα μου, με την ανασφάλεια πάντα ότι μπορεί να είμαι υπερβολική και αυτο δεν βοηθάει. Ο ιδιος μετα μου "την λέει" που δεν τον πήρα τηλέφωνο.

Αν εσύ ήξερες οτι η τομη σου μπορεί να ειναι 1χιλιοστο και απλα προσπαθεις να κερδίσεις μερες, πως θα ήσουν;

Τέλος πάντων δεν έχει νόημα. Ίσα ισα τωρα που κοντεύω, τωρα έχει γιγαντωθεί ο φόβος (λογω πραγματικού φοβου ρηξης) και τωρα είναι που δεν περνάνε οι μέρες. Απλα οταν δεν το ζεις, δεν μπορείς και να το καταλάβεις. 

Θα πω κι εγώ κάτι με καλή πρόθεση, γιατί επαναλαμβάνεται πολύ το “αν δεν το ζεις, δεν μπορείς να καταλάβεις”. Ναι, κανείς δεν είναι ακριβώς στη θέση του άλλου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όσες σου απαντούν δεν έχουν περάσει δύσκολες διαδρομές ή δεν μπορούν να δουν κάποια πράγματα καθαρά. Κι εγώ για να αποκτήσω το πρώτο μου παιδί πέρασα 6 χρόνια προσπάθειας, εξωσωματικές και πολλές παλίνδρομες. Μετά πάλι από προσπάθειες ετών έμεινα έγκυος σε δίδυμα, που έχει έτσι κι αλλιώς περισσότερους κινδύνους, και από την 20ή εβδομάδα είχα ανεπάρκεια με τράχηλο γύρω στο 1,5. Δεν τα λέω για σύγκριση, αλλά γιατί λες συχνά ότι κανείς δεν ξέρει. Παρόλα αυτά, δεν άφησα τον εαυτό μου να βυθιστεί μόνο στον φόβο. Από το κρεβάτι έκανα πράγματα με το παιδί: παιχνίδια, ζωγραφιές, επιτραπέζια, παραμύθια, στιγμές σύνδεσης, εννοείται ότι και όρθια κάθε τόσο μες στη μέρα κάτι θα του μαγείρευα, θα το έντυνα, θα το έκανα μπάνιο. Να σου πω και κάτι με το χέρι στην καρδιά, όταν μένεις όλη μέρα στο “τι θα γίνει”, τελικά χάνεις το παρόν και δεν κερδίζεις τίποτα. Ο φόβος σου είναι κατανοητός, όμως όταν το άγχος γίνεται μόνιμη κατάσταση χρειάζεται διαχείριση, και εκεί συμφωνώ πολύ με τη @Mk και @Chrisma ότι η ψυχοθεραπεία είναι βοήθεια, όχι μομφή. Και κάτι ακόμα, πραγματικά ως απορία το λέω: γιατί κλειστά παντζούρια και σκοτάδι συνέχεια; Δεν πενθούμε κάποιον. Λίγο φως, λίγος αέρας, ανοιχτά παντζούρια και μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα ίσως βοηθούσαν περισσότερο από το να συντηρείται συνεχώς μια αίσθηση δράματος και καταστροφής. Εξάλλου έχεις τους μεγαλύτερους συμμάχους πλάι σου: τέσσερα ακόμα παιδιά!

Υγ* Και σε μένα, κάθε φορά που ρωτούσα τον γιατρό αν θα αντέξει ο τράχηλος, η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: “Το ελπίζουμε, όμως κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με βεβαιότητα…μπορεί να αλλάξει και σήμερα”. Έτσι οφείλουν να μιλούν οι γιατροί, με ειλικρίνεια και χωρίς ψεύτικες διαβεβαιώσεις. Γιατί στην ουσία αυτή είναι και η ίδια η ζωή. Κανείς δεν έχει εγγυήσεις για το επόμενο λεπτό, πόσο μάλλον για τους επόμενους μήνες. Το μόνο που πραγματικά περνά από το χέρι μας είναι ο τρόπος που θα σταθούμε απέναντι στην αβεβαιότητα: αν θα μας καταπιεί ο φόβος και η μόνιμη μιζέρια ή αν θα επιλέξουμε να κρατηθούμε από την ελπίδα, την ψυχραιμία και δίνοντας βάση στο παρόν.

[Farmakotriftena]

πρίν από 29 λεπτά , little miracle είπε:

Θα πω κι εγώ κάτι με καλή πρόθεση, γιατί επαναλαμβάνεται πολύ το “αν δεν το ζεις, δεν μπορείς να καταλάβεις”. Ναι, κανείς δεν είναι ακριβώς στη θέση του άλλου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όσες σου απαντούν δεν έχουν περάσει δύσκολες διαδρομές ή δεν μπορούν να δουν κάποια πράγματα καθαρά. Κι εγώ για να αποκτήσω το πρώτο μου παιδί πέρασα 6 χρόνια προσπάθειας, εξωσωματικές και πολλές παλίνδρομες. Μετά πάλι από προσπάθειες ετών έμεινα έγκυος σε δίδυμα, που έχει έτσι κι αλλιώς περισσότερους κινδύνους, και από την 20ή εβδομάδα είχα ανεπάρκεια με τράχηλο γύρω στο 1,5. Δεν τα λέω για σύγκριση, αλλά γιατί λες συχνά ότι κανείς δεν ξέρει. Παρόλα αυτά, δεν άφησα τον εαυτό μου να βυθιστεί μόνο στον φόβο. Από το κρεβάτι έκανα πράγματα με το παιδί: παιχνίδια, ζωγραφιές, επιτραπέζια, παραμύθια, στιγμές σύνδεσης, εννοείται ότι και όρθια κάθε τόσο μες στη μέρα κάτι θα του μαγείρευα, θα το έντυνα, θα το έκανα μπάνιο. Να σου πω και κάτι με το χέρι στην καρδιά, όταν μένεις όλη μέρα στο “τι θα γίνει”, τελικά χάνεις το παρόν και δεν κερδίζεις τίποτα. Ο φόβος σου είναι κατανοητός, όμως όταν το άγχος γίνεται μόνιμη κατάσταση χρειάζεται διαχείριση, και εκεί συμφωνώ πολύ με τη @Mk και @Chrisma ότι η ψυχοθεραπεία είναι βοήθεια, όχι μομφή. Και κάτι ακόμα, πραγματικά ως απορία το λέω: γιατί κλειστά παντζούρια και σκοτάδι συνέχεια; Δεν πενθούμε κάποιον. Λίγο φως, λίγος αέρας, ανοιχτά παντζούρια και μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα ίσως βοηθούσαν περισσότερο από το να συντηρείται συνεχώς μια αίσθηση δράματος και καταστροφής. Εξάλλου έχεις τους μεγαλύτερους συμμάχους πλάι σου: τέσσερα ακόμα παιδιά!

Αν δεν ζεις τη συγκεκριμένη κατάσταση τη συγκεκριμένη στιγμή..

 Ποια είμαι εγω που θα κρίνω το πως νιώθει η καθε μια στο δικο της δύσκολο μονοπάτι;; Η κάθε μια μας ειναι διαφορετικη. Ποτέ στη ζωη μου δεν έχω κάνει σύγκριση του πως εδρασα εγώ σε μια αντίστοιχη περίπτωση ως συμβουλή στον αλλον. Ειλικρινά το λέω ποτέ. 

Ωστόσο ευχαριστώ για το μήνυμα.

[little miracle]

πρίν από 8 λεπτά , Farmakotriftena είπε:

Αν δεν ζεις τη συγκεκριμένη κατάσταση τη συγκεκριμένη στιγμή..

 Ποια είμαι εγω που θα κρίνω το πως νιώθει η καθε μια στο δικο της δύσκολο μονοπάτι;; Η κάθε μια μας ειναι διαφορετικη. Ποτέ στη ζωη μου δεν έχω κάνει σύγκριση του πως εδρασα εγώ σε μια αντίστοιχη περίπτωση ως συμβουλή στον αλλον. Ειλικρινά το λέω ποτέ. 

Ωστόσο ευχαριστώ για το μήνυμα.

Ανέφερα τη δική μου εμπειρία γιατί εσύ η ίδια βάζεις ως μέτρο το αν κάποιος το έχει ζήσει ή όχι. Δεν ήταν σύγκριση, ήταν απάντηση στο ότι και άλλες γυναίκες μιλούν μέσα από προσωπικό βίωμα. Το συναίσθημα δεν κρίνεται. Οι στάσεις και οι συμπεριφορές όμως συζητιούνται, ειδικά όταν εκτίθενται δημόσια. Μακάρι πραγματικά να καταφέρεις να αφήσεις λίγο χώρο και για ηρεμία, γιατί στο τέλος αυτό έχεις περισσότερο ανάγκη. 

[Farmakotriftena]

πρίν από 6 λεπτά , little miracle είπε:

Ανέφερα τη δική μου εμπειρία γιατί εσύ η ίδια βάζεις ως μέτρο το αν κάποιος το έχει ζήσει ή όχι. Δεν ήταν σύγκριση, ήταν απάντηση στο ότι και άλλες γυναίκες μιλούν μέσα από προσωπικό βίωμα. Το συναίσθημα δεν κρίνεται. Οι στάσεις και οι συμπεριφορές όμως συζητιούνται, ειδικά όταν εκτίθενται δημόσια. Μακάρι πραγματικά να καταφέρεις να αφήσεις λίγο χώρο και για ηρεμία, γιατί στο τέλος αυτό έχεις περισσότερο ανάγκη. 

Υπάρχει χώρος και για ηρεμία πάντα μεσα στην ημέρα. Δεν ειμαι 24/7 στην τσίτα και στον φόβο... Τωρα που πλησιάζει ο εμβρυομητρικος με έχει πιάσει παραπάνω φοβία κι αυτό γιατί επηρεαστηκα , όπως ξέρεις, απο τον τελευταίο υπέρηχο και απο τα λόγια του. 

[little miracle]

πρίν από 5 λεπτά , Farmakotriftena είπε:

Υπάρχει χώρος και για ηρεμία πάντα μεσα στην ημέρα. Δεν ειμαι 24/7 στην τσίτα και στον φόβο... Τωρα που πλησιάζει ο εμβρυομητρικος με έχει πιάσει παραπάνω φοβία κι αυτό γιατί επηρεαστηκα , όπως ξέρεις, απο τον τελευταίο υπέρηχο και απο τα λόγια του. 

Κατανοητό. Εύχομαι καλή επιτυχία στο ραντεβού σου και να μας πεις ευχάριστα νέα!