Ηχολαλια και ζωηραδα 3 ετών

[Kon90]

Καλησπέρα έχω ένα παιδακι 3 ετών θα ήθελα παρόμοιες εμπειρίες 

Έχω γράψει πολλές φορές σε παλιότερα φόρουμ 

Το αγοράκι μόλις έκλεισε τα 3 από μικρός αργήσαμε σε πολλά πράγματα αλλά έχουμε καταφέρει πλέον να τα κάνουμε όλα 

Τον έχω κακομαθει πολύ η αλήθεια είναι 

Πάμε παιδικό 

Είναι ένα πανέξυπνο παιδί ξέρει τα πάντα άργησε να μιλήσει πλέον όμως μιλάει κανονικά 

Σου απαντάει σε όλα στο τι θέλει εκτελεί εντελώς άψογα 

Δύο θέματα έχουμε το ένα είναι η ηχολαλια 

Δηλαδή μπορεί να επαναλάβει αυτό που ακούει από την τηλεόραση μετά από ώρα 

Η παράδειγμα μπορεί να κάνει ένα παιδάκι ένα ήχο στο σχολείο να το κάνει και αυτός και πιο δυνατά 

Επίσης είναι πολύ ζωηρός κάνει πράγματα δηλαδη και όσο του λέμε τόσο πιο πολύ το κάνει 

Στο σπίτι πχ κλωτσαει πόρτα και με κοιτάει πονηρά και γελάει και όταν φωνάζω και λέω δεν το κάνουμε αυτό το κάνει χειροτερα τα ίδια και στο σχολείο με την δασκάλα του 

Επίσης πριν λίγο καιρό μιλούσε για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο τον διορθώνα εγώ και πλέον το κάνει σωστά και αν πάει να το κάνει διορθώνεται μόνος του 

Όλα τα άλλα βέβαια είναι μια χαρά ακούει στον όνομα εκτελεί εντολες παίζει με παιδάκια 

Μόνο η ηχολαλια και η τόση ζωηραδα του με αποσχολουν έχετε παρόμοιες εμπειρίες?

 

[linaa]

3 ώρες πρίν, Kon90 είπε:

Καλησπέρα έχω ένα παιδακι 3 ετών θα ήθελα παρόμοιες εμπειρίες 

Έχω γράψει πολλές φορές σε παλιότερα φόρουμ 

Το αγοράκι μόλις έκλεισε τα 3 από μικρός αργήσαμε σε πολλά πράγματα αλλά έχουμε καταφέρει πλέον να τα κάνουμε όλα 

Τον έχω κακομαθει πολύ η αλήθεια είναι 

Πάμε παιδικό 

Είναι ένα πανέξυπνο παιδί ξέρει τα πάντα άργησε να μιλήσει πλέον όμως μιλάει κανονικά 

Σου απαντάει σε όλα στο τι θέλει εκτελεί εντελώς άψογα 

Δύο θέματα έχουμε το ένα είναι η ηχολαλια 

Δηλαδή μπορεί να επαναλάβει αυτό που ακούει από την τηλεόραση μετά από ώρα 

Η παράδειγμα μπορεί να κάνει ένα παιδάκι ένα ήχο στο σχολείο να το κάνει και αυτός και πιο δυνατά 

Επίσης είναι πολύ ζωηρός κάνει πράγματα δηλαδη και όσο του λέμε τόσο πιο πολύ το κάνει 

Στο σπίτι πχ κλωτσαει πόρτα και με κοιτάει πονηρά και γελάει και όταν φωνάζω και λέω δεν το κάνουμε αυτό το κάνει χειροτερα τα ίδια και στο σχολείο με την δασκάλα του 

Επίσης πριν λίγο καιρό μιλούσε για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο τον διορθώνα εγώ και πλέον το κάνει σωστά και αν πάει να το κάνει διορθώνεται μόνος του 

Όλα τα άλλα βέβαια είναι μια χαρά ακούει στον όνομα εκτελεί εντολες παίζει με παιδάκια 

Μόνο η ηχολαλια και η τόση ζωηραδα του με αποσχολουν έχετε παρόμοιες εμπειρίες?

 

Έχουμε ξαναμιλήσει . Πηγαινετε σε ένα αναπτυξιολογο να ξεκινήσετε εργοθεραπείες Κ θεραπείες συμπεριφοράς θα το βοηθήσουν πολύ να μάθει πράγματα που εσείς οι γονείς δεν μπορείτε να τα διαχειριστείτε . Όλες οι θεραπείες που θα σας γράψει θα αποζημιωθούν . Μέσα από το παιχνίδι θα μάθει να μην συμπεριφέρετε άσχημα μετά στο σχολείο αν συνεχίσει έτσι η συμπεριφορά του θα έχει πρόβλημα θα απομονωθεί θα το κοροϊδεύουν . Εσείς είναι δύσκολο να του επιβλήθητε γιατί είστε οι γονείς του κ επίσης δεν έχετε τον τρόπο να του δείξετε κάποια πράγματα . 

[Dimitroulaaa]

Καλησπέρα. Είμαι δασκάλα ειδικής αγωγής. Η κόρη μου 4 ετών πλέον διαγνώστηκε στα 3 και κάτι με ήπιο αυτισμό αφού έλεγα στον παιδοψυχιατρο ότι καταλαβαίνω τι γίνεται και δε θέλω να μου χαϊδέψει τα αυτιά και είμαι προετοιμασμενη να το ακούσω πάρα το ατελείωτο κλάμα που έχω ρίξει. Η περίπτωση της κόρης μου είναι πολύ ελαφριά. Δεν την αντιλαμβάνονται οι τρίτοι. Μόνο όσοι τη βλέπουν σχεδόν κάθε μέρα ίσως πουν ότι οκ μπορεί να είναι λίγο διαφορετική, αλλά σε αυτήν την ηλικία σαν παιδί δε δείχνει κάτι ιδιαίτερο. Δεν είχε καραμπαμ σημάδια, αλλά ενστικτωδως παρατηρούσα και το πιο απλό σημάδι. Σε σημειο που το πήγα στο άλλο άκρο και πράγματα που δεν ήταν και τόσο ιδιαίτερα εγώ πίστευα αμέσως ότι είναι λόγω αυτισμου, ενώ τελικά βλέπω ότι τα κάνουν και τα νευροτυπικα παιδάκια. Το πρωτο έντονο για μενα σημάδι ήταν η ηχολαλια. Μίλησε κανονικά όμως στα 2μιση που ανέπτυξε λόγο και λεξιλόγιο ηχολαλουσε συνεχώς. Μετά όλα τα παρατηρούσα. Την προσέλκυε το κλιματιστικό, οι ανεμιστήρες, τα χρωματιστά φώτα, τα περιστρεφόμενα αντικείμενα. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι ασχολούταν μόνο με αυτά και δεν έπαιζε φυσιολογικά με παιχνίδια. Ίσα-ίσα από πάντα παίζει πολύ με παιχνίδια κανονικά. Μετά άρχισε να κάνει πολύ γύρω από τον εαυτό της, με τα άλλα παιδάκια είναι πάντα κοντά και χαίρεται, αλλά δεν κάνει ποτέ τολμηρή κίνηση στο μπούγιο να ενταχθεί στο παιχνίδι και νιώθει ανασφάλεια ότι κάποιος πρέπει να την καθοδηγήσει. Δεν ελέγχει επίσης εύκολα το άγχος, τον θυμό και ματαιώνεται εύκολα. Όμως στα 4 πλέον μιλάει κανονικά (απλά σε αμηχανες στιγμές ντροπής θα πει φράσεις που άκουσε και δεν ταιριάζουν στην περίσταση), πάντα ήθελε φιλιά, αγκαλιές, παίζουμε επιτραπέζιο (μάξιμουμ 15 λεπτά αλλά οκ), παίζει συνέχεια παιχνίδια ρόλων, είπε το ποίημα στο σχολείο, χόρεψε στη γιορτή του σχολείου, έχουμε μάθει και γράφει όλα τα γράμματα... Κάνει εδώ και 6 μήνες λόγο και έργο κ βλέπω ωρίμανση στη διαχείριση συναισθημάτων. Το κύριο θέμα της είναι το άγχος κ κοινωνικά θέλει απλά ένα boost. Δεν ξέρω αν το παιδί σας είναι στο φάσμα κ σε αυτήν την ηλικία δύσκολα αν δεν ειναι καραμπαμ περίπτωση θα σας δώσουν τη διάγνωση. Ξέρω όμως ότι το ένστικτο της μαμάς κάτι ξέρει και ότι και μόνο στην υποψία κάθε θεραπεία και παρέμβαση μόνο καλό κάνει. Εγώ πριν εναν χρόνο μιλούσα για αυτά και πλανταζα. Τώρα τα γράφω ψύχραιμα. Δε θα κρύψω ότι με πιάνει ακόμα πολύ συχνά το παράπονο γιατί, τι θα γίνει, πώς θα είναι, πώς να τη στηρίξω κλπ, αλλά πλέον έχω την ψυχραιμία να εστιάζω στο πώς να τη στηρίξουμε. Πάρτε γνώμη ειδικού και κάντε θεραπείες. Δεν έχετε να χάσετε κάτι ακόμη κι αν δεν είναι στο φάσμα. Εγώ πλέον πιστεύω ότι αυτή η μικρή ιδιαιτεροτητα της κόρης μου σε λίγο χρόνια θα με κάνει να είμαι μια περήφανη μαμά! 

[Neverstop]

On 16/8/2026 at 11:39 ΜΜ, Dimitroulaaa είπε:

Καλησπέρα. Είμαι δασκάλα ειδικής αγωγής. Η κόρη μου 4 ετών πλέον διαγνώστηκε στα 3 και κάτι με ήπιο αυτισμό αφού έλεγα στον παιδοψυχιατρο ότι καταλαβαίνω τι γίνεται και δε θέλω να μου χαϊδέψει τα αυτιά και είμαι προετοιμασμενη να το ακούσω πάρα το ατελείωτο κλάμα που έχω ρίξει. Η περίπτωση της κόρης μου είναι πολύ ελαφριά. Δεν την αντιλαμβάνονται οι τρίτοι. Μόνο όσοι τη βλέπουν σχεδόν κάθε μέρα ίσως πουν ότι οκ μπορεί να είναι λίγο διαφορετική, αλλά σε αυτήν την ηλικία σαν παιδί δε δείχνει κάτι ιδιαίτερο. Δεν είχε καραμπαμ σημάδια, αλλά ενστικτωδως παρατηρούσα και το πιο απλό σημάδι. Σε σημειο που το πήγα στο άλλο άκρο και πράγματα που δεν ήταν και τόσο ιδιαίτερα εγώ πίστευα αμέσως ότι είναι λόγω αυτισμου, ενώ τελικά βλέπω ότι τα κάνουν και τα νευροτυπικα παιδάκια. Το πρωτο έντονο για μενα σημάδι ήταν η ηχολαλια. Μίλησε κανονικά όμως στα 2μιση που ανέπτυξε λόγο και λεξιλόγιο ηχολαλουσε συνεχώς. Μετά όλα τα παρατηρούσα. Την προσέλκυε το κλιματιστικό, οι ανεμιστήρες, τα χρωματιστά φώτα, τα περιστρεφόμενα αντικείμενα. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι ασχολούταν μόνο με αυτά και δεν έπαιζε φυσιολογικά με παιχνίδια. Ίσα-ίσα από πάντα παίζει πολύ με παιχνίδια κανονικά. Μετά άρχισε να κάνει πολύ γύρω από τον εαυτό της, με τα άλλα παιδάκια είναι πάντα κοντά και χαίρεται, αλλά δεν κάνει ποτέ τολμηρή κίνηση στο μπούγιο να ενταχθεί στο παιχνίδι και νιώθει ανασφάλεια ότι κάποιος πρέπει να την καθοδηγήσει. Δεν ελέγχει επίσης εύκολα το άγχος, τον θυμό και ματαιώνεται εύκολα. Όμως στα 4 πλέον μιλάει κανονικά (απλά σε αμηχανες στιγμές ντροπής θα πει φράσεις που άκουσε και δεν ταιριάζουν στην περίσταση), πάντα ήθελε φιλιά, αγκαλιές, παίζουμε επιτραπέζιο (μάξιμουμ 15 λεπτά αλλά οκ), παίζει συνέχεια παιχνίδια ρόλων, είπε το ποίημα στο σχολείο, χόρεψε στη γιορτή του σχολείου, έχουμε μάθει και γράφει όλα τα γράμματα... Κάνει εδώ και 6 μήνες λόγο και έργο κ βλέπω ωρίμανση στη διαχείριση συναισθημάτων. Το κύριο θέμα της είναι το άγχος κ κοινωνικά θέλει απλά ένα boost. Δεν ξέρω αν το παιδί σας είναι στο φάσμα κ σε αυτήν την ηλικία δύσκολα αν δεν ειναι καραμπαμ περίπτωση θα σας δώσουν τη διάγνωση. Ξέρω όμως ότι το ένστικτο της μαμάς κάτι ξέρει και ότι και μόνο στην υποψία κάθε θεραπεία και παρέμβαση μόνο καλό κάνει. Εγώ πριν εναν χρόνο μιλούσα για αυτά και πλανταζα. Τώρα τα γράφω ψύχραιμα. Δε θα κρύψω ότι με πιάνει ακόμα πολύ συχνά το παράπονο γιατί, τι θα γίνει, πώς θα είναι, πώς να τη στηρίξω κλπ, αλλά πλέον έχω την ψυχραιμία να εστιάζω στο πώς να τη στηρίξουμε. Πάρτε γνώμη ειδικού και κάντε θεραπείες. Δεν έχετε να χάσετε κάτι ακόμη κι αν δεν είναι στο φάσμα. Εγώ πλέον πιστεύω ότι αυτή η μικρή ιδιαιτεροτητα της κόρης μου σε λίγο χρόνια θα με κάνει να είμαι μια περήφανη μαμά! 

Κορίτσι μου να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου! Με βάση τα όσα έχω διαβάσει και όσα έχω δει το κοριτσάκι σου δεν θα δυσκολευτεί πουθενά είναι δεν είναι στο φάσμα. μιλά, παίζει, κάνει συμβολικό παιχνίδι όλα καλά είναι

 Μην αγχώνεσαι τόσο υπερβολικά...