Rob_09

Απομάκρυνση από τον σύντροφο μου

    10 δημοσιεύσεις σε αυτό το θέμα

    Σας καλησπερίζω. Καιρό έχω να γράψω, ή έστω να μπω στην παρέα σας για να διαβάσω. Στα δύσκολα όμως πάλι εδώ τρέχω.

    Το τελευταίο διάστημα έχουμε κάποια προβλήματα με το σύζυγο μου. Ο ίδιος φυσικά δεν ξέρω αν έχει καταλάβει ότι υπάρχει πρόβλημα ;)

    Αντιμετωπίζουμε κατά καιρούς οικονομικές δυσκολίες (και ποιός δεν αντιμετωπίζει θα μου πείτε τώρα) οπότε το τελευταίο διάστημα έχει πέσει με τα μούτρα στη δουλειά και προσπαθεί συνεχώς να βρει νέους τρόπους για να βγάζει επιπλέον χρήματα. Εγώ κάνω το διδακτορικό μου και σε συνδιασμό με μια κοριτσάρα ενός έτους και ένα νοικοκυριό, λίγο πολύ καταλαβαίνετε τι παίζει. Μέχρι να μαζευτούμε το βράδυ, να κάνουμε μπάνιο, να τσιμπίσουμε κάτι, να βάλουμε τη μικρή για ύπνο κλπ είμαστε και οι δύο λιώμα στην κούραση. Τον περασμένο μήνα "βρεθήκαμε" 2 φορές κι εκείνες στα κλεφτά γιατί κοιμόταν η μικρή.

    Είχαμε προσπαθήσει να δραπετεύσουμε για κανένα διήμερο οι 3 μας, έτσι για να αλλάξουμε λίγο καταστάσεις, να χαλαρώσουμε και να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί αλλά μόλις το αποφασίσαμε έσκασε η βόμβα με τα κουρέματα και τις λοιπές φασαρίες στην Κύπρο (απο Κύπρο είμαστε) και τα πλάνα μας ακυρώθηκαν επ'αόριστον.

    Κάποιες φορές συνειδητοποιώ ότι μπορεί να περάσουν μέρες χωρίς να φιληθούμε. Ίσως ένα φιλί στα πεταχτά το πρωί πριν φύγει για τη δουλειά. Σήμερα το μεσημέρι τον αγκάλιασα και προσπάθησα να τον φιλήσω έτσι όπως φιλιούνται τα ζευγάρια τελοσπάντων ;) και άρχισε να γελάει νευρικά. Το πως ένιωσα, ας μην τα λέμε καλύτερα....

    Για πείτε βρε παιδιά, τι να κάνω να χαλαρώσει λίγο η ατμόσφαιρα να έρθουμε λιγάκι πιο κοντά; Νιώθω πολύ άσχημα που γίναμε έτσι.

    αυτό άρεσε στην/στον 1 person

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να του μιλήσεις... ενα βράδι που θα κοιμησετε την μικρη σας, βαλτε ενα κρασάκι και μιληστε... ολα λυνονται με καλη διαθεση και συζητηση :P

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το'χω δοκιμάσει 1-2 φορές. Μου λέει ότι βρίσκεται σε μια φάση όπου είναι τόσο πολύ το άγχος και το στρες λόγω της αβεβαιότητας της κατάστασης που δε μπορεί να "λειτουργήσει" με τίποτα. Δε λέω ότι έχει άδικο, το να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο επαγγελματικά, ειδικά όταν έχεις κι ένα παιδί, είναι ψυχοφθόρο. Αλλά στο τέλος θα διαλυθούμε εντελώς...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    δε χρειαζεται να γινει κατι για να λειτουργησει...ειναι πολυ πιεστικο να ξερεις οτι ο αλλος σε φιλαει η σε αγκαλιαζει κ περιμενει να λειτουργησεις

    ας υπαρχουν οι τρυφεςρες στιγμες,απο ενα απλο φιλι,μια αγκαλια,ενα ωραιο βλεμμα,χωρις να γινει κατι αλλο...αν ειναι θα ερθει

    απο την αλλη,μιλησε του για οσα νιωθεις,μην τον κατηγορησεις,αρχισε μιλωντας για σενα,αλλιως θα περασει στην αμυνα

    πχ εγω νιωθω ετσι......οχι γιατι εισια αδιαφορος?

    θελω να με φιλας πιο συχνα,μαρεσει....οχι γιατι δε με φιλας ποτε

    θελω να κανουμε κατι για εμας,να περναμε περισσοτερο χρονο μαζι...οχι γιατι ποτε δε κανονιζεις κατι

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πιάσ' τον απ' το χέρι και χαμογέλα του. Μην τον πιέζεις, φάση είναι και θα περάσει. Μην του γκρινιάζεις, πάρτε όλοι μαζί το παιδί και πηγαίνετέ το κάπου να παίξει, θα σας κάνει να χαμογελάσετε. Πιστεύω ότι αισθάνεται διπλά υπεύθυνος και τρομοκρατημένος τώρα που είναι γονιός και αυτό συνέπεσε με οικονομικά ζόρια. Το γεγονός ότι τα ίδιαπερνάνε όλοι δεν του λέει κάτι προφανώς.. Δως του λίγο χρόνο να τα τακτοποιήσει στο μυαλό του και να ψάξει να βρει λύσεις, απλά δείξ' του ότι είσαι εκεί και δεν τον κατηγορείς για τίποτα.


    as1cJLP0g410000MDAwOGQ0fDAwMDMxODhkfEVpc2FpIG1hemkgbWFz.gif

    as1cONE0g410000MDA4NDczZHwwMDAxMjM1ZHxZb3UgYXJlIHdpdGggdXM.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια καλησπέρα. Είναι η πρώτη φορά που γράφω αλλά αισθάνομαι ότι δεν έχω με ποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου... Πριν από 2 μήνες περίπου αποκτήσαμε με τον άντρα μου το πρώτο μας παιδάκι. Περίμενα ότι θα είχαμε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή αλλα τελικά δεν είναι καθόλου έτσι... Ο άντρας μου εργάζεται από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και εγώ τώρα πηγαίνω στη δουλειά για κανένα 3ωρο το πρωί (δεν θηλάζω δυστυχώς). Το πρωί έχουμε πάρει γυναίκα να μας κρατάει την μικρή. Ο άντρας μου όμως είναι γενικά ανευχαρίστητος και όλο γκρινιάζει ότ ο ίδιος δουλεύει 8ωρο και εγώ δεν κάνω τίποτα. Το μεσημέρι που κοιμάται το μωρό μερικές φορές κοιμάμαι και εγώ και ο ίδιος μου το "χτυπάει" ότι κουράζεται πολύ και εγώ κάθομαι. Το απόγευμα που γυρίζει του ζητάω να ταίσει την μικρή προκειμένου να πλύνω τα μπιμπερό, να βάλω το αποστειρωτη κλπ και ενίοτε να καθίσω στον καναπέ. Το θέμα είναι πως όταν με βλέπει να κάθομαι τσατίζεται και είναι μέσα στα νεύρα. Επίσης 2 φορές το απόγευμα πάω γυμναστήριο και του αφήνω την μικρή για 1 ώρα. Περιττό να σας πώ ότι υποστηρίζει πως εγω φεύγω ενώ ο ίδιος είναι αποίκω. Ποτέ δεν μου ζήτησε να πάει για καφέ και όμως δεν υπήρχε περίπτωση να του το αρνηθώ... Έχουμε απομακρυνθεί, δεν συζητάμε πλέον και όλο μου γκρινιάζει... Δεν τολμάω να του ζητήσω να με βοηθήσει σε κάτι αμέσως τσατίζεται και μου λέει ότι ο τρόπος μου είναι απαράδεκτος... Πλέον σκέφτομαι πριν μιλήσω και κρύβω ότι θα καθίσω στον καναπέ, ότι θα πιω εναν καφέ, ή ότι θα ξαπλώσω το μεσημέρι. Σκέφτομαι να σταματήσω το γυμναστήριο και να αναλάβω τελείως το παιδί για να μην μου γκρινιάζει... Δεν μου έχει πει ότι με αγαπάει από την ημέρα που γυρίσαμε στο σπίτι και αισθάνομαι ότι δεν θέλει να περνάω καλά... Αισθάνομαι απλά δυστυχισμένη και δεν ξέρω τι να κάνω... Τον αγαπάω αλλά με απωθεί με τον τρόπο που μου φέρεται... Τι προτείνεται;;; Είμαι υπερβολική, κακομαθημένη, φταίω μήπως και δεν το καταλαβαίνω;;;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σου ισιδωρα και να σου ζησει ο μωρακι σου!

    Μήπως είναι λίγο νωρίς και δεν βρηκατε τον ρυθμό σας με το μωρό;;

    Επίσης εγώ δεν θα άλλαζα τίποτα, τις δουλειές του σπιτιού ποιος τις κάνει;;

    Δηλ επειδή έγινες μαμά δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου;; Και τις ώρες που το αφήνεις το παιδί μαζί του είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να περνανε χρόνο μαζί με το μωρό γιατί σίγουρα το βάρος πντα πέφτει πιο πολύ στην μαμά

    Εξήγησε του ότι και οι δύο κουραζεστε και δεν υπάρχει λόγος να συγκρίνετε ποιος κουράζεται παραπάνω! Αν θέλει να κάνει κάτι κι αυτός που τον ευχαριστεί μετά την δουλειά ας το κάνει

    Εγω από την στιγμή που έμεινα έγκυος δεν δουλεύω και μεγαλώνω το κορίτσι μας τώρα είναι 1,5 χρόνων , πέρα από την φροντίδα ου μωρού κάνω άπειρα πράγματα στο σπίτι , ξ δουλειά της νοικοκυράς δεν είναι εύκολη και δεν τελειώνει μετά το 8ωρο...

    Ελπίζω να βρείτε μία λυση


    yk1yp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Γεια σου ισιδωρα και να σου ζησει ο μωρακι σου!

    Μήπως είναι λίγο νωρίς και δεν βρηκατε τον ρυθμό σας με το μωρό;;

    Επίσης εγώ δεν θα άλλαζα τίποτα, τις δουλειές του σπιτιού ποιος τις κάνει;;

    Δηλ επειδή έγινες μαμά δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου;; Και τις ώρες που το αφήνεις το παιδί μαζί του είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να περνανε χρόνο μαζί με το μωρό γιατί σίγουρα το βάρος πντα πέφτει πιο πολύ στην μαμά

    Εξήγησε του ότι και οι δύο κουραζεστε και δεν υπάρχει λόγος να συγκρίνετε ποιος κουράζεται παραπάνω! Αν θέλει να κάνει κάτι κι αυτός που τον ευχαριστεί μετά την δουλειά ας το κάνει

    Εγω από την στιγμή που έμεινα έγκυος δεν δουλεύω και μεγαλώνω το κορίτσι μας τώρα είναι 1,5 χρόνων , πέρα από την φροντίδα ου μωρού κάνω άπειρα πράγματα στο σπίτι , ξ δουλειά της νοικοκυράς δεν είναι εύκολη και δεν τελειώνει μετά το 8ωρο...

    Ελπίζω να βρείτε μία λυση

    Του έχω εξηγήσει ότι δεν υπάρχει λόγος να συγκρίνουμε ποιος κάνει τι και ότι όλο αυτό είναι περιττό γιατι δημιουργεί εντάσεις... Δεν το καταλαβαίνει και επιμένει να τονίζει τι κάνει ο ίδιος και τι εγώ. Επίσης όταν επιστρέφει το απόγευμα συνήθως η μικρή κλαίει και δεν μπορεί να την ηρεμήσει. Με περιμένει πως και πως να επιστρέψω εγώ από το γυμναστήριο για να την αναλάβω... Δεν ξέρω, να του μιλήσω πάλι;;; Θα προσπαθήσω αλλά αισθάνομαι τόσο πιεσμένη που ίσως να φταιώ και εγω... Καλά αν καθόμουνα σπίτι να μεγαλώσω το παιδί χωρίς να δουλεύω, εκεί να δεις γλέντια :D :D :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κατάλαβα...δύσκολη κατάσταση

    Δεν θα έπρεπε να σκέφτεται έτσι, είστε ζευγάρι και γονείς και οι δύο! Ίσως αγχωνεται και πιέζεται ξέρω γω;; Πάντως δεν έχει νόημα να σκέφτεται έτσι...και στο κάτω κάτω αυτός είναι ο άντρας και φυσικά θα δουλεύει και θα κουράζεται και εσύ δεν κάνεις λίγα, σπίτι δουλειά και μωρό

    Μήπως αισθάνεται παραμελημένος και ίσως λίγο ζήλεια;;

    Προσπάθησε να του δίνεις παραπάνω σημασία και καντου με τρόπο μία συζήτηση σε μία χαλαρή στιγμή


    yk1yp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @Rob_09 δεν ξέρω τι έγινε εν τέλει αλλά μπραβο σου που δειχνεις ότι θες να "παλέψεις" για τη σχεση σου και όχι να αφεθείς...

    @Isidwra ελπίζω και σε εσενα να πηγαν καλά τα πράγματα. Η αλήθεια είναι πως οι άντρες δεν μπορούν να διαχειριστουν την πίεση και το αγχος όπως οι γυναίκες. Και γι' αυτό πολλές φορές τρελαίνονται και βγάζουν "άκυρους" εαυτούς.. Το ίδιο και ο σύντροφός μου κάθε φορά που περνάει δύσκολη φάση τρελαίνεται, αλλά επειδή ακριβώς τον έχω μάθει δεν του λέω κάτι.. Ίσα ίσα που όταν ψιλοηρεμεί του κάνω και πλάκα με ετσι όπως κάνει και εκεί είναι που χαλαρώνει.. Θα συμφωνησω με την κοπέλα που σου είπε ότι δεν έχετε βρει ακόμα τους ρυθμούς σας.. Αλλά ίσως και εσύ να είσαι λίγο ευαίσθητη και να παρεξηγείς άθελά σου τις καταστάσεις.. (Χωρίς παρεξηγηση πάντα :-):-) )

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!


    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.


    Συνδεθείτε τώρα